γονίδια αγέννητου θεού...

Όπου θα πάς θα πάω κι εγώ
την ίδια κουβαλώντας την ουσία
δείγμα ψυχής κορμιού και νου
από τον ίδιο τον ταγό
ακροπατώντας πρόποδες
του ίδιου ουρανού
πριν μας αρπάξει η Αχερουσία…



...σε εμάς κρυμμένα τα γονίδια
κάποιου αγέννητου θεού
πάνε με βήματα θνητού
από την άβυσσο
προς την αθανασία...

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ

το καταπίστευμα...

Την έκταση των ονείρων
ως καταπίστευμα άφησα
για ανέγερση αισθημάτων
μα ενδιάμεσες επιθυμίες
στη θέα έχτισαν αυταπάτες…
οι ένοικοι
της προσδοκίας μεταπράτες
τη στέγη υπομίσθωσαν αμέσως στις αγάπες
το δώμα σε εφιάλτες
και στο υπόγειο
αλλήθωρους δέσανε υπνοβάτες
τις αυταπάτες να κοιτούν
σαν βλέπουνε κατάματα
ονειρευτές διαβάτες.

ΨΥΧΗ ΕΣΥ...

Σου παραδίδω κι άλλο ένα «χτες»

κι αυτό στην άβυσσο το βρήκα

είχε σβησμένα όσα του μήνυσα πως Θες

και είχε γράψει στο σταυρό μου «εν τούτω νίκα»…
άλλη μια άνοιξη αρχινά
και πάλι πασχαλιά μυρίζει
η άβυσσος μοσχοβολά
μα η ψυχή της δεν ανθίζει…

θεέ Εσύ
αιώνιε Κούρε του ουρανού
για τις ψυχές που σε ζητάνε
τι έχεις πάλι κατά νου;

Σάρκα θνητή μου
τι έχουν πάθει οι ουρανοί
κι αφήνουν μόνη την ψυχή μου
εκεί που δεν περνάει κανείς;

Ψυχή μου εσύ
που σε πετάξανε στη γη
με όσα οι ουρανοί πετάνε
που έχεις κρυμμένα τα φτερά;

Ψυχή ακριβή μου
στα ζάρια παίζουν οι θνητοί
όσα πετάξαν στη ζωή μου
οι τρύπιοι τους οι ουρανοί…

σε ό,τι όμορφο δεν ήξερε να αρχίσει

κάτι έχει το φως του φεγγαριού...

θα έρθει μια νύχτα...

Θα έρθει μια νύχτα
που εμείς θα λείπουμε
τότε ένα χέρι
την απουσία μας
σαν κλεψύδρα θα αναποδογυρίσει
και ο κόσμος
από γραφές στην άμμο
θα γεμίσει …
εύχομαι τότε
κάτι απ’ τα γραμμένα
εμάς τους δυο να αναζητήσει
και μέσα σε όλα τα σβησμένα
ίχνη από δικά σου χέρια
εκεί να συναντήσει
μες στα δικά μου ξεχασμένα…

ραγισμένο πορτραίτο

Ραγισμένο πορτραίτο
ξεθωριάζω τα βράδια
όσα αγγίξανε χέρια
μου ξεφτίζουν και σπάνε
σαν ανοίγουν το δέρμα
για να βρούνε τα χάδια
που οι μνήμες φυλάνε
κι ακριβά ιδωμένα
στον αέρα σκορπάνε…

Αφημένος στη μήνη
ζωγραφιάς που ραγίζει
του μουσαμά τις ρωγμές καταριέμαι
και από ένα ξέφτι
που δεν λέει να πέσει κρατιέμαι
σε ένα ρήγμα εντός μου θαμμένο
στης ψυχής το πορτραίτο
μοναχά από εσένα ιδωμένο….

"εθελουσία οδός" αποσπάσματα

μουσική Νότη Μαυρουδή για την "εθελουσία οδό"

διαβάζουν οι: Μαρίνος Διώτης, Γ. Ποταμίτης, Βίκυ Δραγουμανιώτη

... αν ότι ποτίζει την ψυχή

χυνότανε στη γη

κόλασες θα φυτρώνανε

με φύλλα παραδείσου

τα πάθη θα θηλάζανε

ότι γεννάει ζωή

κι οι άγγελοι θα δίψαγαν

την πίκρα της αβύσσου...

"κορώνα γράμματα"...

Πάνω στο χνάρι σου
ο δρόμος που έχει ανοιχτεί
αδιέξοδο κλειστό
αδιάβατο σε βήματα και σκέψεις…
κάτι ζητιάνες λέξεις
απλώνουν χέρι
σε υποσχεμένες διαδρομές
και ελεήμονες αυτές
πετούν κίτρινα κέρματα - σιωπές
από το ανεπίστρεπτο του χθες
που όσα κι αν μαζέψεις
σβησμένες έχουν τις μορφές
απ’ το «κορώνα γράμματα»
που πάντα παίζουν τις ζωές
οι λέξεις με τις έξεις…

Η κακή ρίζα του καλού γκρεμού!

Ήρθε μονάχος του ο γκρεμός
μια μέρα και μου είπε
"κάτω απ’ το βράχο σου άφησα
μια ρίζα να πιαστείς
σαν ζαλιστείς και πέσεις"…

μα εγώ που δεν θα πίστευα
γκρεμό πονετικό
έσκυψα και ξερίζωσα
ό,τι ήταν να πιαστώ…

Έσκαψα και το φύτεψα
λίγο πιο κει απ’ το βράχο
και είχα περιέργεια
το δέντρο του να δω…

Την περασμένη άνοιξη
πέταξε ένα βλαστό
το καλοκαίρι άνθισε
και γέμισε καρπό
φθινόπωρο κιτρίνισε
σάπισε τον χειμώνα.

Μα η ρίζα του μεγάλωσε
κι έφτασε στον γκρεμό
δεν κρέμεται όμως έξω
μόνο κοιτάει αν πέσω
να δει που θα πιαστώ…

και έπειτα...

της θύμησης μέθη...

Της θύμησης πέλαγο εσύ

που ακούς το βυθό και σωπαίνεις

που ρωτάς του Οδυσσέα το νησί

τι είναι νόστος και τι όταν πηγαίνεις

ποια σχεδία βυθού να ανεβώ

στα βαθιά της ψυχής να σε βρω;

Σε ποια ακτή περιμένεις;

Και ποιο κοχύλι ανοίγεις και βγαίνεις

απ’ τη μνήμη μου μέθη;

Κι από εκεί που έπλεε μόνο το "ζω"

πως στα δίχτυα σου πάλι ευρέθη;

και σπαρταράτε στη μνήμη κι οι δυό;

αυτό που κόβει πιο βαθιά

Κόβεις και κόβεσαι ζωή
μα απ’ όλα τα μαχαίρια σου
αυτό που κόβει πιο βαθιά
είναι αυτό που χώνουν χίλια χέρια σου
να καθαρίσει την πληγή
από οράματα παλιά
μα κόβει γη και ουρανό
και πέφτουνε αιμόφυρτα αστέρια
και σβήνουνε σαν δειλινά
κάτι λιωμένα αγιοκέρια.

μετα...κλήσεις...

Δεν θέλει φως ο παρακάτω δρόμος
τα γνώρισα τα ίχνη τα ορατά
που αφήνει πάνω μας ο χρόνος
τώρα γυρεύω που πατούσαν να εξηγήσω
τα ίχνη τα άλλα τα σβηστά
εκεί που αδίστακτα ένας νόμος
ότι περνά το σταματά
και σε ότι λέει «θα γυρίσω»
του αφήνει κλήσεις στη σειρά
που γράφουν πάνω «θα στα σβήσω».

ελευ...θερια

πότε κλαίγοντας για κείνα που ξεχνάμε

πότε λησμονώντας για τι ακριβώς κλάψαμε

γυμνοί από λόγια που δεν θα ξαναπούμε

ήσυχοι πάμε, πράοι

κι ανυποψίαστα ά λ λ ο ι ....

τίνος "εμού" ήταν το "είμαι";

Τίνος ήταν λοιπόν
το «εμού» και το «είμαι»;
και ποιος όριζε πως δεν θα είμαι παρών
όταν στου άλλου το «ενθάδε» θα κείμαι;
τίνος ήταν το πεινασμένο «εμού»
που με το «είμαι» κρατούσα
και στα χείλη του εαυτού μου γκρεμού
την ζωή μου οδηγούσα;
τίνος ήταν που ήθελα πάντα να ζω
σε έναν κόσμο που όσο πιο πολύ τον ζητούσα
τόσο έσπαγε σε κομμάτια από κάτι πεζό
και σε άλλα που ποτέ δεν θωρούσα;
και γι’ αυτό που θυσιάζοντας πάντοτε ζούσα
τίνος ήταν ο άθλιος εκείνος βωμός
που όποιου απ’ τα δυο τη στάχτη κρατούσα
με έπνιγε πάντα του άλλου ο καπνός;

η ανθρώπινη φύση σε κρίση...

Ένα φάντασμα πλανιέται στη γη
σαν ζωή που έχει σαπίσει
σαν πλανήτης πληγή
με την ανθρώπινη φύση σε κρίση.
Και γυρνά σαν παλιά απειλή
που δεν έχει ακόμα τελειώσει
μια παλιά της ψυχής οφειλή
γι αυτά που για αργύρια είχε δώσει
κι έχουν από τότε χαθεί:
αυτά που ούτε τότε είχε νοιώσει
μα ούτε κι έχει γι αυτά πληρωθεί.

με δυο άσπονδα «ως εδώ» συνεπιβάτες…

«Κάποτε θα κουραστούμε να κουβαλάμε ό ένας τον άλλον»

σου είχα πει.
Δεν μίλησες,
Αλήθεια γιατί ποτέ δεν μιλούσες;
Θυμάσαι εκείνη τη μεγάλη στροφή του δρόμου με τα πανύψηλα δέντρα που σου είχα πει «έτσι νιώθω την ψυχή μου, σαν έναν ίλιγγο μεγάλης στροφής την ώρα που θροϊζουνε χιλιάδες φύλλα αφήνοντας τρεμάμενες ηλιαχτίδες μέσα μου…»;
Για μια στιγμή νόμισα πως γέλασες. Μα έκανα λάθος.
Εσύ ποτέ δε γελούσες.
Αλήθεια γιατί ποτέ δεν γελούσες;
Θυμάσαι το σούρουπο που ένιωσα εκείνον το παράξενο φόβο πως καθώς όλα σκοτεινιάζουν γύρω μας μπορεί να συμβεί το αναπάντεχο κι έκλαψα απαρηγόρητος γιατί ένας τοίχος μας έκρυβε τη δύση;
Εσύ ούτε καν που ρίγησες..
Αλήθεια εσύ γιατί ποτέ δεν ριγούσες;

Μα πάλι λέω καλύτερα που φτάσαμε ως εδώ χωρίς να ανταλλάξουμε ούτε μια κουβέντα, άγνωστοι άσπονδοι συνεπιβάτες, κρυψίνοες κι οι δυό, νωρίτερα μην ακουστεί εκείνη η καλά κρυμμένη φράση που χρόνια τώρα κουβαλάς σαν τρίτο επιβάτη στο μυαλό σου :

«ως εδώ»



Δε σε γνωρίζω
ποτέ δε σε γνώρισα
σε κουβάλησα όμως
και με κουβάλησες κι εσύ
κουράστηκες το ξέρω
κουράστηκα κι εγώ θάνατε
χωρίς απόκριση καμιά να σε ρωτώ
ποιο απ’ τα δυο κουβάλησε
το άλλο άσπονδο «ως εδώ»
στην αγκαλιά του;

βρέχει δεν βρέχει πάντα ίδια εκείνη η ώρα,,,,

Ο χρόνος αιώνια κι αν τρέχει
σταματημένο ρολόι φορά
σε όσα τον κάνουν να αντέχει
για όσα του κλέβει στη ζωή η φθορά
διαλέγει τις ώρες που θέλει να έχει
και κρατάει τους δείκτες σταθερά
σε κάτι που κανείς δεν κατέχει
γιατί περνά απ’ τη ζωή μια φορά.

Ο χρόνος αιώνια κι αν τρέχει
σαν ρολόι στο χέρι φορά
εκείνο που πάντοτε βρέχει δε βρέχει
του λέει την ώρα με μια ζωή διαφορά.